Pewna niepewność- rozdział III

Nareszcie koniec lekcji. Ten nieznośny poniedziałek mogłam już przeleżeć w domu. Moi koledzy stali jak zwykle przy wejściu. Jakoś nigdy nie szło nam łatwo rozstawanie się.

-Odprowadzić Cię na przystanek? -zapytałam Karolinę.

-Jasne. -odparła.

-No to chodźmy, bo masz za 10 minut autobus. -przypomniałam.

Pożegnałyśmy się ze wszystkimi i ruszyłyśmy w swoją stronę. Nagle usłyszałyśmy krzyk za nami i czyjeś kroki. Zatrzymałyśmy się i odwróciłyśmy. To oczywiście był Maciek.

-Czekajcie! - znów zawołał. -Idę z wami!

-Szybko, bo nie zdążę! -ponagliła go Karolina.

-Już. - wyspał dobiegając do nas.

-To jak wasze wypracowanie? - zapytał gdy odzyskał oddech.

-Pfffff! Jeszcze nie zaczęłam. W co ty wierzysz... -rzuciła Karolina.

-Świetnie, cudownie. No prawie skończyłam. -rzuciłam sarkastycznie. Zachichotał.

-Tak myślałem.-skwitował.

-A Ty? -zapytała Karolina.

-Zacząłem wczoraj, o ile 2 linijki można tak nazwać. A kiedy powtarzamy nasz mały maraton filmowy?

-Jak tylko ktoś będzie miał wolną chatę! -odparła bez wahania Karolina. Uśmiechnęłam się.

-Czy twoi rodzice nie wyjeżdżają na ten weekend w góry? -zagadnęłam przyjaciółkę. Maciek spojrzał z ciekawością.

-Ej! To jeszcze nie pewne. Zobaczymy czy pojadą... -powiedziała powstrzymując nasz entuzjazm.

-Karolina... -przerwał jej.

-Tak?

-Czy to nie twój autobus? - zapytał nieśmiało wskazując ręką ikarusa podjeżdżającego na przystanek.

-Kurwa mać! - przeklnęła i zaczęła biec.

-Dawaj! Lecisz! - dopingowałam śmiejąc się.

-To cześć! - zawołał za nią Maciek. W ostatniej chwili wskoczyła do autobusu. Zapadła cisza.

-A Ty gdzie idziesz? - zapytał w końcu.

-Mam przystanek ulicę dalej. -pokazałam.

-Odprowadzę Cię.

-Ok. Jak chcesz. - odparłam i uśmiechnęłam się. Zachowywaliśmy się zupełnie normalnie, ale miałam wrażenie, że nie przychodzi mu to tak łatwo jak ostatnio. Wiedziałam co go męczy.

Wreszcie spojrzał mi w oczy. Chciałam przerwać niezręczną ciszę.

-Czemu mnie dziś odprowadzasz?

-Tak jakoś... chciałem... -zaczął. Widziałam jak z trudem składa słowa w zdania. 

-Mój autobus! -krzyknął nagle i z impetem ruszył w jego stronę.

-Biegnij!- krzyknęłam za nim machając ręką na pożegnanie.

-Do zobaczenia! - rzucił wbiegając do autobusu.

Zniknął w zamykających się już drzwiach zostawiając mnie z tym niedopowiedzeniem i milionem  myśli, które chciała je wypełnić na różne sposoby.